روزی انسان خداوند جهان خواهد شدو نیز خداوند سرنوشت خویشروزی ما مرگ را خواهیم میراندو آن روز دیگر به طبیعت اجازه نخواهیم دادکه ما را همچون زباله ای از خود بیرون براندما مخلوقیم یا خالقمخلوقی که خلق می کندخالقی که خواب می بیندرویایی که خلق می کند خویش رادستی منفرد، که خلق می کند اندام های بی اندام خویش رارویایی در رویارویایی در بیداریرویایی بدون کابوس عدمبدون شکنجه تحمل جداییو همه این هاتنها در فروغ تابناک ادراک انسانیکه چون شعله ور شودجهان را روشن می کند.و چون خاموش باشدجهان از مرگ مالامال استحتی اگر جسم زندگان تمامی جهان را انباشته باشد. حامد جهان بین

نگاه من آن طرفی است که موجِ تبسم در خطوط ممتد به کمانی که اندوخته از آه است ،نگاه من از چشم بر نمیخیزد،از اجبار لحضه هاست.لحظه ای گریز به مصدر گذشته خود و پناه بردن به هجوم نقطه ها تا شاید اندکی کوچک شوم ،شاید در خودم جا شوم و شاید جا به جا شوم بین خودم و سایه ام و در فواصل فورانِ فوری آهسته تر قرار گیرم در حاشیه کور سوی غبارِ فانوس ها و بی حد و حدود بدوزم آتش را به فیتیله افکارم و پینکی خواهم زد بر کاروان کلماتم تا اندکی نگاهم از جای من بودن بر نخیزد و مکرر کَر شوم از این نگاه های بی دوات.مرکبی خواهم ساخت تا واژگانم از نگاهت بر خیزد و قلمم کور شود تا

به جنون نگار هر دستی طرح دستی کاغذِ شیار دار نقطه نقطه، افسار زهر و افشای حس در فراموش خانه جهان به موازات تو زیر پوست، زبری هستی و زیرکی کشنده نیستی، آویختگی آن چنان آشوب و آن سرزدگی ساده نوعی بودن نوعی نیودن همین گونه راه می رود در خواب...

تهاجم تدبیری است که در معرض انسان با اعطای دست میان شاپرک های خونین بال شکلی عبوس می گیرد، آتش خطرِ مرگ به سوی ش و کلمه با زنگِ چرک ها به صدفی دندان ها آ ویخته می گردد، پیله انسداد تنهایی و توهم درد در توده های زندگی که وخیم است و ملتهب. اختلاف دوسو میانمان دیوار نیست طرحی است با پنجه های برعکس بر آجرِ خام اگر تاجِ زنگار و عبای شماتت سرهم کنی بروی تمدن آوار گشته بسانِ فشارِ دندانی بروی پیله و پرواز مرگِ به سوی پروانه کرختی ستونِ خانه فرجامِ افسار گسیخته که با هیچ ذره بینی وا نمی رود اجزایش یکپارچگی ظلماتِ کانونِ ذهن مسلط است که هرگاه بی اختی

........... Clergy No one misses you. Neither hate nor recollection of what u might haven't felt. But, Overseas you slip between jammed decadence pages, but out cages of damnation, unleashed permeated fear of creation, followed by dead,by deaf, by sick by red roped neck He seems to be dead but its remnant is putrid,dismantled and disassembled Prey and pray; cure those impaired eyes can't dechristainized the tablu within, a decoration of thousand irresistible fallen ropes tied all to (one). fewest times it can identify the self to be real when chronous prophet save it from language and the prophet from the time. I'm chewing the tastes of hope so far, Growing inside,the sense of Ruing blood of clergy taught for a second round, misinterpretation of whole puzzles I remind Apathetic sense won't me back carelessly for a mask of delusion,dizziness,shame And nihil I had all of them broken right in me.

هیچ چیز از گذشته عبور نکرده و تن دیدارِ ظلمت را آغشته به هیچ گونه ای تندیس وار در حقیقت واقع ندیده، جز صلیبِ زنگار بسته ی آینه ای روبرو در تراکمِ بی واکنشِ مردمان از خنجرِ شراب و صلیبِ بی گذر از جسم بی پیکرکاهنان؛ هر سوی خیره ایست برای نجات و ناجی در فروپاشی جسم خویش در کفن به انتظار گسسته است و همه در شفقِ جذام در زمامِ خواهش خویش در باورِ بی سبب به صندلی اعتراف بسته اند، آلامِ ضرورتِ بودن را در کنار یکدیگر برا نو ظهور دوباره تکرار! آن خیره که هیچ چیز نمی بیند جز صدایی در پژواکِ انجماد که طنین فکنده و ارتعاشِ در ستون هرزنامه روی ا